Κοπτική: μια τέχνη άγνωστη σε πολλούς από εμάς. Ένα ταξίδι στα βάθη των αιώνων.

Καλημέρα σας και καλή Σαρακοστή.

     Θα είμαι αρκετά σύντομη σήμερα και περιεκτική, γιατί έχω την τιμή να φιλοξενώ ένα άρθρο του έγκριτου καθηγητή Κοπτολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής κου Γιάννη Φουρτούνα για την Κοπτική τέχνη και τις έντονες επιρροές που δέχεται από την  αντίστοιχη Ελληνιστική.

   Και αν αναρωτιέστε, πως γνώρισα αυτόν τον σπουδαίο επιστήμονα και άνθρωπο η απάντηση είναι πολύ απλή: οι Τρικεριώτικες κορβέτες της ανάρτησης http://stavrovelonia-nasia.blogspot.gr/2014/01/blog-post_10.html#axzz3Sq5iZdds με "αρμένισαν" για μέρη μακρινά και φιλόξενα,  στο Κάιρο της Αιγύπτου, όπου κα ζει τα τελευταία είκοσ χρόνια. 
       Ο κος Φουρτούνας όντας Τρικεριώτης γέννημα θρέμμα, διαβάζοντας την ανάρτηση επικοινώνησε μαζί μου και θέλω να τον ευχαριστήσω και δημόσια για τα καλά λόγια που μου είπε.

      Κι αν μου επιτρέπεται η λέξη, "εκμεταλλεύτηκα" την ιδιότητά του και τις γνώσεις και του ζήτησα να μας μυήσει στην Κοπτική τέχνη την οποία τόσα χρόνια μελετά.           Ξαφνιάστηκα ευχάριστα, γιατί αμέσως ανταποκρίθηκε και μου έστειλε ένα εξαιρετικό άρθρο το οποίο δημοσιεύω αυτούσιο.

     Είναι ένας Έλληνας επιστήμονας που διακρίνεται για το έργο του στο εξωτερικό. Ζει και εργάζεται τα τελευταία 20 χρόνια στο Κάιρο. Οι σπουδές του εξαιρετικές,  αφού σπούδασε νομικά, οικονομικά, θεολογία, βυζαντινή μουσική, λαογραφία, ανατολικές γλώσσες και κοπτολογία. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Ινστιτούτο Κοπτικής Γλώσσας, στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Al Azhar, στο Διδασκαλείο Ελληνικής Γλώσσας του Πατριαρχικού Κέντρου και στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο στο Κάιρο. 

"Η ελληνιστική τέχνη των κοπτικών ταπισερί

Του Γιάννη Φουρτούνα

 Κοπτολόγου

           Η ελληνική επίδραση στην τέχνη των κοπτικών ταπισερί υπήρξε καθολική καθώς αυτή παρατηρείται μέσα από διασωθέντα και εκτιθέμενα σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο σπαράγματα από μάλλινα και λινά υφάσματα των πρώτων αιώνων του κοπτικού πολιτισμού. Αυτό αποτελεί μέρος της γενικότερης επιρροής του ελληνισμού στις κοπτικές εικαστικές τέχνες που δέχθηκαν επιρροές τόσον από την αρχαία αιγυπτιακή τέχνη, όσο και από την ελληνιστική της πτολεμαϊκής περιόδου και γενικώς από του 3^ου έως και του 8^ου αι. μ. Χ. η τέχνη της χριστιανικής Αιγύπτου βασίστηκε κατά κανόνα επί ελληνικών, βυζαντινών και συριακών στοιχείων.  

    Οι Κόπτες διαχωριζόμενοι από τον υπόλοιπο κορμό της χριστιανοσύνης κατά τον 5ο αιώνα και ακολουθώντας ξεχωριστή πορεία ανέπτυξαν ιδίαν τέχνη, ζωγραφική, διακοσμητική, θεολογία, φιλολογία, που αποτελούν εκφάνσεις της πολιτιστικής παράδοσης που κληρονόμησαν από τους βυζαντινούς. Η κοπτική ζωγραφική αντιγράφει θέματα της ελληνιστικής περιόδου καθώς και η  μικροζωγραφική των κοπτικών χειρογράφων ευαγγελίων και συναξαρίων ενώ ο φυτικός διάκοσμος και η όλη εμφάνιση είναι ειλημμένα από βυζαντινά χειρόγραφα. Είναι εμφανής η αποτύπωση σε αετώματα ναών και κόγχες ιερών  μορφών της ελληνικής μυθολογίας, ως είναι ο Ηρακλής και οι σπουδαιότεροι άθλοι του, η Ευρώπη και ο Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρο (η αρπαγή της Ευρώπης) και άλλα πρόσωπα του ελληνικού Πανθέου, ερωτιδείς η και αυτός ο Ερμής, η αναδυομένη Αφροδίτη άνωθεν θυρών των ναών, νύμφες, ως είναι Ωκεανίδες επάνω σε θαλάσσια ζώα ή η νύμφη Δάφνη, η αγαπημένη του θεού Απόλλωνα κατά την γέννησή της μέσα από τα φυλλώματα του δέντρου της δάφνης.    

    Από τον 4^ο έως τον 7^ο αι. κατά τον οποίον ήρθαν οι Άραβες κατακτητές οι Κόπτες είχαν δημιουργήσει μια ξέχωρη τέχνη, που είχε απορροφήσει την πολιτιστική κληρονομιά της αρχαίας Αιγύπτου και της ελληνιστικής αρχαιότητας. Η εικαστική τέχνη εκπροσωπείται από πέτρινα και ξύλινα ανάγλυφα ζωγραφικής, μινιατούρες και ξηρογραφίες πάνω σε σανίδες. Η διακοσμητική και η εφαρμοσμένη τέχνη εκπροσωπείται από σκαλίσματα σε ξύλο και κόκκαλο και εξαιρετικής τέχνης υφαντά. Οι ρεαλιστικές εκφράσεις του 4^ου των αρχών του 5^ου αι. που ήταν παρμένες από την καθημερινή ζωή και την ελληνική μυθολογία αντικαταστάθηκαν τον 5^ο και 6^ο αι. από συμβατικές εικόνες με χριστιανικά θέματα, ενώ στα τέλη του 6^ου και στις αρχές του 7^ου αι. διαδόθηκαν πλατιά τα μοτίβα από την τέχνη της Εγγύς Ανατολής (όπως η σκηνή από κυνήγι λιονταριού). Οι κοπτικοί υφαντοί πίνακες, που έχουν διασωθεί, αποκαλύπτουν εκτός της εξαιρετικής τους τέχνης και την  ελληνιστική τους τεχνοτροπία, σε σπαράγματα υφασμάτων από τον 1ο αι. μ Χ. και πίνακες τοίχου κυρίως από τον 3ο αι. μ. Χ. έως και τον 6ο αι. μ. Χ. χρονική περίοδος προ της αραβικής κατακτήσεως.

http://www.byzantinemuseum.gr/el/permanentexhibition/ancient_world_to_Byzantium/coptic_art/

      Η κεντητική είναι ένα σπουδαίο κομμάτι της κοπτικής τέχνης και όσα έχουμε σήμερα παλαιά κεντήματα αναδύουν μία λεπτότητα, με σπάνιας απόχρωσης χρωματισμούς από φυσικά υλικά, συνθέσεις ποιητικές και εικονογραφικές αποτυπώσεις υψηλής τέχνης και τεχνοτροπίας. Τα πρόσωπα αντικατοπτρίζουν τα πορτραίτα του Φαγιούμ μέσα σε μια έξαρση χρωμάτων, με πλούσια αρχαιοελληνικά στοιχεία τα οποία στο σύνολό τους απεικονίζουν και αποθανατίζουν ανεξίτηλα την κοινωνία του ύστερου ελληνορωμαϊκού κόσμου. Οι τεχνικές και οι αισθητικές παραλλαγές που απαντούν στα διάκοσμα κοπτικά υφαντά είναι συγκεκριμένες, ακολουθούν ιδιαίτερη καλλιτεχνική αντίληψη που δημιουργεί δική της παράδοση, ωστόσο το τοπικό χρώμα είναι διαποτισμένο με επιρροές από την ελληνιστική ζωγραφική.

       Ο ενυφασμένος γεωμετρικός διάκοσμος ξαφνιάζει με την χρωματική λιτότητα και την μορφική αυστηρότητά του, συχνά οι συνθέσεις βρίσκονται σε κύκλο η σε περιγεγραμμένο τετράγωνο και απηχούν την πολυχρωμία της ελληνιστικής υφαντικής, με μικρά στυλιζαρισμένα φυτικά και ζωικά μοτίβα, μεταξύ των οποίων κυριαρχεί το μοτίβο του σταυρού, του αετού και του ελληνικού μαιάνδρου.  Η θεματογραφία είτε αποτελείται από διακοσμήσεις είτε από σκηνές από την ζωή και τη φύση, προέρχεται από την ελληνική μυθολογία, ενώ όταν αναπαριστά εικονογραφημένες συνθέσεις από τη ζωή των αγίων, οι μορφές, η τεχνοτροπία και το πλούτος της χρωματικής κλίμακας αποπνέουν την θέρμη της ελληνιστικής ζωγραφικής. Έχουν διασωθεί απεικονίσεις αγίων όπως του αγίου Θεοδώρου στη περίφημη σύνθεση σε ύφασμα από λινάρι με ελληνική τεχνοτροπία και στυλ, η δόξα της Υπεραγίας Θεοτόκου αλλά και συνθέσεις από τη φύση με ζώα και φυτά, ως επίσης από την ελληνική μυθολογία και θεολογία, που είναι και τα περισσότερα.

     Στην ταπητουργία κυριαρχούσα μορφή ήταν ο Διόνυσος και οι Βάκχες σε τελετουργικούς χορούς παρουσία μουσικών και σε οργιαστική βλάστηση με εμφανή τον διονυσιακό χαρακτήρα και με πάμπολλες βουκολικές σκηνές ελληνικής τεχνοτροπίας. Τα θέματα μνημειακού χαρακτήρα διασώζουν μνήμες από την Ελλάδα και την ελληνική μυθολογία, όπως η γέννηση της Αφροδίτης και ο θεός Παν σε φυσιολατρικό παγανιστικό περιβάλλον. Επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα σπαράγματα από ύφασμα που αποτυπώνουν φυσιολατρικές παραστάσεις, με φτερωτούς ερωτιδείς, με τον τραγοπόδαρο Πάνα, την οργιαστική πομπή του θεού Βάκχου Διονύσου, επίσης με την Αριάδνη σε παράσταση με γυμνούς Σατύρους και Μαινάδες σε βακχικούς χορούς με ελεύθερο ντύσιμο και κλαστικές κινήσεις προσιδιάζουσες που παραπέμπουν σε διονυσιακά πρότυπα ή τον Βελλεροφόντη, τον Πήγασο και τον Απόλλωνα που κυνηγά την νύμφη Δάφνη, βραχύσωμους ερωτιδείς, ως και τον Ορφέα και την Ευρυδίκη, σύμβολο του Χριστού και της σωτηρίας της ανθρωπότητας εκ του Άδου.

       Τα νεώτερα χρόνια η κεντητική και υφαντική τέχνη αναπτύσσεται στα γυναικεία μοναστικά κέντρα τόσο του Καΐρου όσο και του εσωτερικού κατά βάση με αναπαραγωγή παλαιών μοτίβων. Επίσης ο οργανισμός με την επωνυμία " Σύλλογος της Άνω Αιγύπτου για την Εκπαίδευση και την Ανάπτυξη" (AUEED) που έχει σαν σκοπό την προβολή και στήριξη των φτωχών μέσω των προγραμμάτων εκπαίδευσης και ανάπτυξης με επίκεντρο τα παιδιά, τις γυναίκες και τη νεολαία βοήθησε στην παραγωγή παραδοσιακών υφαντών πινάκων από τεχνίτες της πόλης Αχμίμ που δραστηριοποιήθηκαν μέσω του οργανισμού αυτού. Η τέχνη των κοπτικών ταπισερί διδάχτηκε στα 120 σχολεία της κοινωφελούς αυτής οργανώσεως που ιδρύθηκε to 1940 από Ιησουΐτες μοναχούς.

   Παράλληλα το Ramsis Wissa Wassef Centre απασχολεί έως σήμερα δεκάδες φελάχων - παραδοσιακών χωρικών - στα κτήματά του στα περίχωρα του Καΐρου στο δρόμο για την Σακκάρα με τεχνίτες από όλη την Αίγυπτο και με αντικείμενο τις παραδοσιακές ταπισερί από βαμβάκι και μαλλί ή το μπατίκ με την τεχνική του κεριού. Οι εργαζόμενοι διαμένουν στα κτήματα όπου καλλιεργούνται τα φυτά από τα οποία λαμβάνουν κατόπιν επεξεργασίας τα φυσικά χρώματα όπως τον παλιό καιρό και επίσης χρησιμοποιούν τον όρθιο αργαλειό της ελληνιστικής παράδοσης. Ο επισκέπτης εκπλήσσεται με τους καταπληκτικούς υφαντούς πίνακες είτε σε γεωμετρικά σχήματα φαραωνικής και ελληνιστικής προέλευσης, (πχ μαιάνδρους), είτε σε νατουραλιστικές εικόνες- ο τελευταίος απόηχος της ελληνιστικής επίδρασης-, είτε σε πρόσωπα αγίων με μπούστο αλλά και αγιογραφικές πολυπρόσωπες συνθέσεις, καθώς η στιλπνότητα των χρωμάτων και η υψηλών προδιαγραφών τεχνική παραγωγή είναι μοναδική σε όλη την έκταση της χώρας αλλά και εκτός αυτής."

   Για ακόμη μια φορά ευχαριστώ πολύ τον κο Γιάννη Φουρτούνα, που μοιράστηκε τις γνώσεις του μαζί μας.
    Αναφορές και συλλογές Κοπτικής τέχνης μπορείτε να βρείτε: στο Μουσείο Μπενάκη, στο Βυζαντινό &Χριστιανικό Μουσείο καθώς και στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης.

Σειρά γραμματοσήμων αφιερωμένων στα κεντήματα του Αγίου Όρους.

Καλησπέρα σας. 

     Εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα και μετά από τις συνεχείς επισκέψεις μου στα ΕΛΤΑ για ευνόητους λόγους, έβλεπα συνεχώς αφίσες με  μια σειρά από γραμματόσημα με θέμα τα κεντήματα του Αγίου Όρους. 
      Η αλήθεια είναι, ότι μας χάρισαν την δυνατότητα να θαυμάσουμε ένα κομμάτι της εκκλησιαστικής μας ιστορίας κατά τη Βυζαντινή εποχή, με  το οποίο μέχρι στιγμής δεν είχα προσωπικά ασχοληθεί και είχα ελάχιστες γνώσεις. 
    Οι θησαυροί του Αγίου Όρους δεν είναι προσιτοί σε πολλούς και ειδικά σε εμάς τις γυναίκες, για αυτό και χάρηκα ιδιαίτερα, με αυτή τη συλλογή.
    Φυσικά, ειδήμων πάνω στο συγκεκριμένο θέμα δεν είμαι, για αυτό θα αρκεστώ στο να σας παρουσιάσω το υλικό και να σας παραπέμψω στην αντίστοιχη ιστοσελίδα των ΕΛΤΑ.
   Ξεκινώ με την σειρά Α΄ για την οποία αντιγράφω τα παρακάτω:

"Τα ιερατικά άμφια είναι τα ενδύματα που χρησιμοποιούνται από τους κληρικούς κατά τη Θεία Λειτουργία και άλλες ακολουθίες και εκκλησιαστικές τελετές. Ταυτόχρονα αποτελούν διακριτικά της εκκλησιαστικής ιεραρχίας και εξουσίας. Για κάθε έναν από τους τρεις βαθμούς της ιεροσύνης υπάρχει ένα συγκεκριμένο ενδυματολογικό σύνολο που αντιστοιχεί στο βαθμό του διακόνου, του ιερέα και του επισκόπου. Το επιτραχήλιο είναι άμφιο του ιερέα και του επισκόπου στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Συμβολίζει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, που κατεβαίνει από επάνω. Γι” αυτό, ο ιερωμένος που το ενδύεται λέει: «Ευλογητός ο Θεός, ο εκχέων την χάριν αυτού επί τους ιερείς αυτού, ως μύρον επί κεφαλής, το καταβαίνον επί πώγωνα, τον πώγωνα του Ααρών, το καταβαίνον επί την ώαν του ενδύματος αυτού· πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Τα κρόσσια που υπάρχουν στο κάτω άκρο του συμβολίζουν τις ψυχές των ανθρώπων του ποιμνίου τους, για τις όποιες είναι υπεύθυνοι και θα λογοδοτήσουν κατά την ήμερα της κρίσεως. Χωρίς το επιτραχήλιο δεν μπορεί να τελεστεί καμία ιεροπραξία."

http://taxydromeio.gr/stamp-series-holy-mountain-embroidery/

Σειρά Β΄.

"Ως εκκλησιαστικά υφάσματα ορίζονται από τους βυζαντινούς συγγραφείς και ποιητές της εκκλησιαστικής γραμματείας, τα επονομαζόμενα με τους γενικούς όρους ‘’άμφια‘ και ‘’πέπλα’’. Στην εκκλησιαστική γλώσσα ‘’άμφια‘’ είναι τα επί της Αγίας Τραπέζης καλύμματα (ενδυτή, αντιμήνσιο, επιτάφιος, αήρ, δισκο/ποτηροκαλύμματα), ονομαζόμενα και ‘’λειτουργικά άμφια’’ ή ‘’λειτουργικά πέπλα’’ ή ‘’επάμφια‘’, αλλά και τα ‘’ιερατικά’’ ή ‘’ιερά άμφια’’ (σάκκος, φαιλόνιο, ωμοφόριο, επιτραχήλιο, οράριο, επιμανίκια, επιγονάτιο, μανδύας, μίτρα) στα υπόλοιπα, τα οποία χρησιμεύουν για να στολιστούν μέρη του ναού (πύλες, ποδέες, σκέπες, εικόνες, λάβαρα) έχει δοθεί ο όρος ‘’διακοσμητικά πέπλα’’, μετά την οριστική τους διαμόρφωση από τα τέλη του 12 ου αιώνα και εξής, που σώζονται και τα παλαιότερα δείγματα."

http://taxydromeio.gr/stamp-series-holy-mountain-embroidery-ii/

Σειρά Γ΄.

"Τα επιμάνικα ή επιμανίκια ή υπομάνικα (από την πρόθεση «επί» και τη λατινική λέξη «manus» (=χέρι) περιδένονται στα χέρια του ιερωμένου πιο πάνω από τον καρπό και συγκρατούν τα άκρα του στιχαρίου μαζί με τα υπόλοιπα άμφια. Μέχρι τον 13ο αιώνα τα φορούσαν μόνο οι αρχιερείς κατά το βάπτισμα. Σήμερα τα φοράνε και οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι. Συμβολίζουν τα δεσμά του Χριστού όταν οδηγούνταν στον Πιλάτο. Συμβολίζουν όμως επίσης και την παντοδύναμη ενέργεια του Θεού και των Τιμίων Δώρων που προσφέρονται από τα χέρια που τα φορούν. Το επιγονάτιο είναι άμφιο των Επισκόπων. Έχει σχήμα ρόμβου και κρέμεται από τη ζώνη μπροστά από το δεξί γόνατο (εξ’ου και επιγονάτιο, επί του γόνατος). Εκτός από τους επισκόπους, το φορούν επιπλέον οι πνευματικοί-εξομολόγοι ιερείς και οι ιερείς, που φέρουν τίτλο (σακελλάριος, οικονόμος, σύγγελος, πρωτοπρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης). Φέρει συνήθως παράσταση του «Νιπτήρος» του Μυστικού Δείπνου ή την Ανάσταση. Επειδή αρχικά το χρησιμοποιούσαν σαν πετσέτα, συμβόλιζε την πετσέτα ή ποδιά (λέντιο), που χρησιμοποίησε ο Κύριος στον Μυστικό Δείπνο για να πλύνει τα πόδια των μαθητών του."

http://taxydromeio.gr/holy-mount-athos-embroidery/

Σειρά Δ΄.

"Αρχικά τα άμφια και προπάντων ο μακρύς εσωτερικός χιτώνας ήταν πάντοτε λευκός (επιστολές Ιερώνυμου και Γρηγορίου του Τουρώνης). Αργότερα η ιερατική στολή άρχισε τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή να ράβεται από χρωματιστά υφάσματα. Σε αυτό συντέλεσε φυσικά και η συνήθεια των αυτοκρατόρων να φορούν κατά τις εορτές χρωματιστά ενδύματα και κοσμήματα, αφού άλλωστε είναι γνωστό ότι τα άμφια δωρίζονταν στους αρχιερείς από τους αυτοκράτορες. Ήταν δηλαδή τα προσωπικά ενδύματα των αυτοκρατόρων. Επίσης, είναι γνωστό ότι οι αρχιερείς όριζαν ρούχα τους στους προκρίτους ορισμένα εκ των οποίων ήταν βασιλικά. Κατά τις Δεσποτικές εορτές και τις μνήμες προφητών και Αποστόλων, συνηθίζεται να φοριούνται τα χρυσά άμφια, ενώ λευκά στα μυστήρια,στις Κυριακές του έτους, αν δεν υπάρχει κάποια εορτή που να το επηρεάζει, και στη μεταπασχάλια περίοδο. Επίσης, λευκά άμφια χρησιμοποιούνται και σε μνήμες αγίων, ενώ το στιχάριο πρέπει να είναι πάντοτε λευκό. Στις Θεομητορικές εορτές, τα Θεοφάνεια και σε μνήμες αγγέλων χρησιμοποιούνται τα μπλε άμφια.Όταν η εκκλησία μας γιορτάζει μνήμες μαρτύρων, φοριούνται τα κόκκινα,ενώ επίσης το ίδιο και την Μ. Πέμπτη το πρωί. Πράσινα άμφια φορούν οι ιερείς την Κυριακή των Βαΐων, σε μνήμες οσίων και σε εορτές του Τιμίου Σταυρού. Τέλος, τα μοβ άμφια φοριούνται τη Μ. Τεσσαρακοστή και τη Μ. Εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων των Ωρών (Μ. Παρασκευή πρωί)."

                      http://taxydromeio.gr/mount-athos-embroideries/

Η πρώτη απόπειρα για να φτιάξω ένα πλεκτό φόρεμα.

Για τη φίλη Ελένη που θα κάνει την πρώτη απόπειρα να πλέξει....

 Γεια σας φίλες και φίλοι.

     Το τελευταίο διάστημα δοκιμάζω τις γνώσεις μου στο πλέξιμο, μιας και ο καιρός το επιτρέπει και έχοντας αρκετές προτάσεις, αποφάσισα να φτιάξω ένα φόρεμα παρακαλώ, για μια αγαπημένη ανιψούλα.
    Η επιθυμία της με προβλημάτισε αρκετά, γιατί ομολογουμένως ένα πλεκτό φόρεμα είναι μια πρόκληση σημαντική. Και φυσικά, θα έπρεπε να κάνω ένα πολύ καλό σχεδιασμό για να μην ξηλώνω μετά.
  Πρώτη κίνηση η αγορά νήματος. Είναι πολύ σπουδαίο να επιλέξουμε την κατάλληλη ποιότητα έτσι ώστε να μην βρεθούμε μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις. Γιατί, όπως έλεγε και η μαμά μου: "το ακριβό είναι τελικά φτηνό", εννοώντας ότι μια φτηνή αγορά μπορεί να καταστρέψει το αποτέλεσμα. Έτσι λοιπόν μετά από μια σύντομη έρευνα αποφασίσαμε να εμπιστευτούμε το νήμα της Πεταλούδας και να επιλέξουμε το μπορντώ χρώμα μιας και ταιριάζει απόλυτα όπως θα δείτε με τη λευκή επιδερμίδα του μοντέλου μου....
   Η αγορά έγινε άμεσα και η επιλογή πλέξης είχε σειρά. Δηλαδή μια σπαζοκεφαλιά μιας και είναι πολύ εύκολο το αποτέλεσμα να μην είναι καλό, όταν η πλέξη δεν ταιριάζει με το είδος του πλεκτού που θέλουμε να κάνουμε. Για αυτό το λόγο έκανα μια επιλογή, που θεώρησα ότι θα ανταποκριθεί καλά και κριτήριο ήταν η ελαστικότητα που είχε. Αυτό εξασφαλίζει διαχρονικά την αντοχή του φορέματος ακόμη και μετά από πολλά πλυσίματα. Η  πλέξη ήταν ήδη δοκιμασμένη, σας την έχω δείξει σε προηγούμενη ανάρτηση και ονομάζεται "Λουλούδι της Άνοιξης".
    Ξεκίνησα λοιπόν, αφού έκανα τις απαραίτητες μετρήσεις, ύψος, φάρδος κλπ. Διαίρεσα δια δύο τους πόντους της περιφέρειας δηλαδή αν υποθέσουμε ότι είναι 100 εκ. το μισό, 50 εκ. είναι το φάρδος από το κάθε κομμάτι. Μάλιστα, το μπροστινό το έκανα λίγο πιο φαρδύ για ευνόητους λόγους δηλαδή αντί για 50εκ. 55εκ.

    Όμως έπρεπε να συνδυάσω το νήμα, τις βελόνες και την πλέξη, ώστε να βρω πόσες θηλιές να βάλω. Ακολούθησα μια πρακτική που ποτέ δεν με έχει προδώσει. Έφτιαξα ένα δείγμα με το σχέδιο. Επειδή η συγκεκριμένη πλέξη χρειάζεται για κάθε μοτίφ 5 θηλιές έριξα 15 θηλιές συν 2 για το τελείωμα και  άλλες 2, τις οποίες τις παίρνω άπλεκες στην αρχή. Σύνολο 19 θηλιές. Επανέλαβα τρεις φορές το μοτίφ σε φάρδος και ύψος και έκανα τις αναγωγές βρίσκοντας πόσα χρειάζομαι για να κάνω κάθε κομμάτι. Η πρακτική δεν με πρόδωσε ομολογώ. Στη συνέχεια όσο αφορά στο ύψος, υπολόγισα πόσα μοτίφ χρειάζομαι και πρόσθεσα τουλάχιστον άλλα 4,  γιατί όταν φορεθεί τα χρειάζεται στο φάρδος.
 Σε αυτή τη φωτογραφία νομίζω πως δείχνει καλύτερα με τη ζώνη.

 Έκανα το απαραίτητο λάστιχο, διπλό σε αυτή την περίπτωση και επάνω  το έκλεισα σε χαμόγελο. Τα μανίκια όπως βλέπετε είναι κοντά και δεν έχω κόψει καθόλου. Η αγωνία μου ήταν μεγάλη για να δω αν πέτυχε μιας και το μοντέλο μου έλειπε και οι συνεννοήσεις γίνονταν τηλεφωνικώς.....

     Ελπίζω να μην σας ζάλισα...... όμως επειδή βλέπω πολλές φίλες να απογοητεύονται και να ξηλώνουν συνεχώς, προσπάθησα να σας γράψω κάποια μυστικά.
 Ααααα και για να μην ξεχάσω. Ένα μυστικό για την επιτυχία είναι να χρησιμοποιείς τις βελόνες που προτείνονται από τον κατακευαστή, γιατί έτσι δεν ξεχειλώνει το πλεκτό.
   
  

Η δύναμη της θέλησης!!! Ένα δειγματολόγιο από πολύ παλιά.

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην κα Κλαυδία και στις φίλες, οι οποίες ερευνούν και προσπαθούν να διασώσουν τα ελληνικά δειγματολόγια.

     Δεν ξέρω πως να αρχίσω και τι να πρωτογράψω για αυτή την ανάρτηση. Ομολογώ, ότι με έχει "καταλάβει" μια νοσταλγική διάθεση και με έχει γοητεύσει η αληθινή ιστορία που θα σας διηγηθώ.
     Όταν έγραφα για τα δειγματολόγια  ειλικρινά, δεν περίμενα τόσο θερμή ανταπόκριση από εσάς και αυτό γιατί, αντικειμενικά είναι ένα σπάνιο είδος εργόχειρου, το οποίο πολλές από εμάς αγνοούμε την ιστορία του.
    Έτσι λοιπόν, αμέσως μετά την ανάρτηση στις αρχές του Δεκεμβρίου την επόμενη κιόλας μέρα, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τη Χρύσα Κωνσταντά, φίλη και φανατική αναγνώστρια του ιστολογίου."Επιτέλους, μου είπε, κατάλαβα τι είναι αυτό που έχω στα χέρια μου...." Αυτό ήταν. Η πρώτη ανακάλυψη ήταν γεγονός και ορίστηκε μια συνάντηση για να συζητήσουμε και να φωτογραφίσουμε το δειγματολόγιο.
     Μετά από μια αναβολή λόγω καιρικών συνθηκών την προηγούμενη Παρασκευή,  παραμονές εκλογών, μαζευτήκαμε στο σπίτι μου, όλες οι "γνωστές άγνωστες", με σκοπό να ακούσουμε και να μάθουμε για μια ευγενή, γοητευτική και δυναμική γυναίκα, τη Ζωή Κυπριωτέλλη. Η Χρύσα ήρθε αποφασισμένη να μας εξιστορήσει την ζωή αυτής της γυναίκας, η οποία, θεωρώ, ότι αποτελεί διαχρονικό παράδειγμα δύναμης και θέλησης. Ως σύζυγος του Κοσμά, εγγονού της Ζωής, ο οποίος έζησε για πολλά χρόνια μαζί της στην Τσαγκαράδα η Χρύσα είχε τη δυνατότητα να γνωρίσει μέσα από τις διηγήσεις του αυτή τη γοητευτική προσωπικότητα.
    Μεταφερθήκαμε νοερά στα τέλη του 19ου αιώνα στο ζεστό και πολύβουο Κάιρο εκεί γύρω στο 1896, τη χρονιά που γεννήθηκε η Ζωή από εύπορους γονείς Πηλιορείτικης καταγωγής. Ενώ ήταν πολύ μικρή δοκιμάστηκε σκληρά, όταν έχασε το δεξί της μάτι, από οστρακιά στην τρυφερή ηλικία των επτά ετών. Και καθώς συνήθιζε την καθημερινότητά της έχοντας ελλιπή όραση κινδύνευσε να χάσει και το άλλο μάτι. Τότε ήταν, που οι γιατροί συνέστησαν στην οικογένεια να αποφύγει τον λαμπερό ήλιο της Αιγύπτου και να πάει σε μέρη λιγότερο ζεστά. Η απόφαση πάρθηκε για επιστροφή στα πάτρια εδάφη και η μικρή Ζωή εγκαθίσταται στην όμορφη Τσαγκαράδα, προσπαθώντας να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. 
     Η φωτογραφία της αποπνέει την αίγλη και την αρχοντιά της, χωρίς να μας υποψιάζει για το σοβαρό πρόβλημα που είχε. Ο καλλιτέχνης επιτυγχάνει να εστιάσει και να αναδείξει την ευγενή προσωπικότητα με τα πενιχρά για τη σημερινή εποχή μέσα.

         Η καθημερινότητά της ήταν διαφορετική από αυτή των άλλων κοριτσιών της ηλικίας της. Καθώς ήταν ευαίσθητη και ντελικάτη δεν της επιτρεπόταν να κάνει οικιακές εργασίες και δεν πήγε στο σχολείο. Όμως κατόρθωσε και έλαβε μόρφωση παρακολουθώντας μαθήματα στο σπίτι. 

      Εδώ δεν μπορώ παρά να σχολιάσω, ότι ήταν πρωτοποριακό για την εποχή και για ένα κορίτσι να μπορεί να  καλλιεργεί το πνεύμα του με κατ' οίκον διδασκαλία....

    Από πολύ νωρίς, έδειξε την αγάπη της για το κέντημα, η οποία έμεινε  το ίδιο δυνατή  στο πέρασμα των χρόνων και παρ' όλες τις δύσκολες στιγμές που πέρασε, μέχρι το τέλος της ζωής της.

Η μικρή Ζωή σε ηλικία δεκατριών ετών κεντά το δειγματολόγιο,  που βλέπετε για τον αδελφό της

Όπως βλέπετε κεντά το ελληνικό αλφάβητο τα μεγάλα και μικρά γράμματα και το αγγλικό. Από κάτω διαβάζετε το όνομα και το επώνυμο του μικρού της αδελφού καθώς και  την επωνυμία του σχολείου του  ιστορικού Καρτάλειου Παρθεναγωγείου.  Η ημερομηνία κατασκευής είναι στην εκπνοή του 1909.

Έχει κεντηθεί σε πολύ λεπτό εταμίν λευκού χρώματος με το χαρακτηριστικό, ζωηρό κόκκινο χρώμα. Το πέρασμα των χρόνων, δεν είναι και λίγα (108 χρόνια) άφησε τα σημάδια του ευτυχώς  όμως σε γενικές γραμμές είναι σε αρκετά καλή κατάσταση. Η μικρή Ζωή επενδύει το εργόχειρο στην πίσω πλευρά με ένα κλαρωτό ύφασμα ενώ ανάμεσα τοποθετεί επιμελώς ένα ροζ χαρτί όπως βλέπετε, προφανώς για να μην φεγγίζει το εμπριμέ ύφασμα.. 

Η πίσω πλευρά του δειγματολογίου.

    Μετά από μια πενταετία σε ηλικία δεκαοκτώ ετών νυμφεύεται τον Στρατή Κυπριωτέλλη, καθηγητή Γαλλικών, ο οποίος πρωτοδιορίζεται στην Αχιλλοπούλειο Εμπορική Σχολή της Τσαγκαράδας και ως παντρεμένη γυναίκα πλέον αψηφά τη συμβουλή του γιατρού να κάνει ένα μόνο παιδί και γίνεται μητέρα έξι παιδιών. Το άμαθο και ασθενικό κορίτσι αποδεικνύει καθημερινά, τις ικανότητες της. Ικανή σύζυγος, καλή νοικοκυρά και στοργική μητέρα συνδυάζει αρμονικά τις οικιακές απασχολήσεις με τη συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες και πρωτοβουλίες και φυσικά με την αγάπη της για το εργόχειρο.

 Σε αυτή τη φωτογραφία βλέπετε μια θήκη κεντημένη από τα χέρια της σε λευκό ύφασμα με ριζοβελονιά και πλακέ, όπου τοποθετούσε με σειρά τις κλωστές το ψαλίδι και τα βελόνια της.

Ακόμη και αυτή είχε το μονόγραμμά της και ήταν ιδιαίτερα περιποιημένη.

Άλλες δύο ακόμη με σταυροβελονιά.

       Περιποιημένες με την τρέσσα γύρω γύρω και φυσικά με πολύχρωμα σχέδια.

  Επιστρέφω στη διήγηση της Χρύσας, η οποία ομολογουμένως ήταν συναρπαστική,  

        Κατόρθωσε λοιπόν, μέσα σε τόσο δύσκολες εποχές να μεγαλώσει τα παιδιά της με αρχές και να τα αναδείξει σε καλούς οικογενειάρχες και ενεργούς πολίτες. Και το κέντημα συνεχίζεται κάτω από το αδύναμο φως της λάμπας πετρελαίου στις λιγοστές ελεύθερες ώρες που είχε. 

 Ο πόλεμος του '40 την αναγκάζει να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα και δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα: χάνει τον σύζυγό της το 1944. Συνεχίζει να αγωνίζεται για να στηρίξει την οικογένειά της στα ζοφερά χρόνια της Κατοχής και την περίοδο που ακολούθησε. Μετά το θάνατο του συζύγου της και προκειμένου να αντεπεξέλθει στις νέες συνθήκες μετακομίζει στην Αθήνα. 

     Αυτή η μακρόστενη και με γωνίες τρέσα εικάζουμε ότι έμπαινε γύρω από το τζάκι, χωρίς βέβαια να είμαστε σίγουρες. Οι κλωστές είναι μάλλινες και έχουν φθαρεί αρκετά ενώ η βελονιά είναι γκομπλέν.

Με το φως της λάμπας και φέρνοντας το κέντημα μπροστά στο αριστερό της μάτι συνεχίζει να φτιάχνει εργόχειρα όχι μόνο για το σπίτι της αλλά και για τις αγαπημένες φίλες. Με κάθε ευκαιρία επέστρεφε στην αγαπημένη της Τσαγκαράδα, εκεί όπου έζησε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής της και είχε τους δικούς της ανθρώπους. Μόλις το 1967 φτάνει το ηλεκτρικό ρεύμα στο χωριό ανακουφίζοντας τους κατοίκους και φωτίζοντας τις νύχτες τους. Τώρα πια κάθε εργασία είναι πιο εύκολη τη νύχτα για τη  Ζωή.

Μέχρι να τη βρει ο θάνατος εξακολουθεί να είναι δραστήρια, αν και το ένα μάτι της πλέον είναι κουρασμένο και άρρωστο, εντούτοις εξακολουθεί να φτιάχνει και να φτιάχνει.... Δημιούργησε μια μεγάλη συλλογή από διάφορα κεντήματα και αρκετά από αυτά τα δώριζε σε γνωστούς και φίλους.

Το πατάκι που βλέπετε, έχει κεντηθεί από την ίδια το 1975 και το χάρισε στην αγαπημένη φίλη της Μέλα Στυλιαρογιάννη.

 Η κυρία Μέλα το κράτησε ως ενθύμιο όλα αυτά τα χρόνια ακέραιο και το έδωσε με χαρά στη Χρύσα. Κεντημένο σε λινάτσα με μαλλάκι και σταυροβελονιά έχει την ομορφιά του.

Σε αυτή τη λεπτομέρεια διακρίνονται τα αρχικά του ονόματός της με τα οποία υπέγραφε σχεδόν σε όλα της τα εργόχειρα.

Εδώ φαίνεται καθαρά το κεντρικό μοτίφ, κεντημένο με ζωηρά χρώματα.

Ήταν από τα τελευταία έργα της μιας και"έφυγε" από τη ζωή το 1980.

  Τελειώνοντας, δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τη Χρύσα, γιατί μοιράστηκε μαζί μας όλα όσα της διηγήθηκαν ο σύζυγός της Κοσμάς, εγγονός της Ζωής Κυπριωτέλλη και οι φίλες της.  Όσες ήμασταν σε αυτή τη συνάντηση συγκινηθήκαμε  από όλα αυτά που ακούσαμε. 

   Αν και λένε  πως με το πέρασμα του χρόνου οι μνήμες χάνονται και σβήνουν, η φίλη μας κατόρθωσε να μας ταξιδέψει νοερά μια εκατονταετία πριν και μας περιέγραψε με τη γλαφυρή της διήγηση μια σπάνια γυναίκα, η οποία αψήφησε το τεράστιο πρόβλημά της, χαλυβδώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου και έζησε μια υποδειγματική ζωή. 

Μια συναρπαστική συνάντηση τελείωσε με την υπόσχεση να συνεχίσουμε  να ψάχνουμε. Είναι σίγουρο, ότι παρόμοιες ιστορίες υπάρχουν και πρέπει με κάποιο τρόπο να τις αναδείξουμε.

Αν έχετε και εσείς παρόμοιες ιστορίες, είμαι στη διάθεσή σας.

Επικοινωνήστε μαζί μου στη διεύθυνση nasiachat@gmail.com.

Μια ακόμη κεντημένη ιστορία από την φορεσιά της Αγίας Άννας.

Καλησπέρα σε όλους και όλες.

     Για ακόμη μια φορά ξεκινώ να γράφω για τους θησαυρούς του τόπου μας και για εμπνευσμένους ανθρώπους. Επιτρέψτε μου τις λεκτικές υπερβολές, όταν θα αναφέρομαι σε δύο πρόσωπα, που είχα την τύχη να γνωρίσω μέσα στο καλοκαίρι. Αφορμή, στάθηκε μια απλή κουβέντα που έκανα με την φίλη πλέον την Ολυμπία Ματσούκα, ενώ αιτία υπήρξε η αγάπη μου για την παράδοση η οποία και με οδήγησε σε ένα γραφικό χωριό της Εύβοιας, στην Λίμνη.

      Ταξίδεψα μια ζεστή μέρα του Ιουλίου για να γνωρίσω από κοντά τη μετέπειτα φίλη Ολυμπία και με σκοπό να με ξεναγήσει σε ένα ιδιωτικό Μουσείο γεμάτο με αυθεντικές παραδοσιακές στολές της Εύβοιας και όχι μόνο. Αισθανόμουν περίεργα γιατί αν και το διαδίκτυο με έχει φέρει σε επαφή με πολλές και πολλούς φίλους από όλη την Ελλάδα και όχι μόνο, η προσωπική επαφή πάντα κρύβει εκπλήξεις ευχάριστες ή δυσάρεστες.

     Όμως, τη φύση μου είμαι δεκτική και αρκετά "ανοικτή" σε νέες γνωειμίες και προκλήσεις, ενώ η διαίσθησή μου λίγες φορές με έχει προδώσει. Συγχωρέστε μου που τα γράφω αυτά, απλά θεωρώ, ότι η γνωριμία και ακόμη περισσότερο η συνεργασία με άγνωστους ανθρώπους είναι αρκετά δύσκολή..

     Φτάνει όμως η ανάλυση. 

     Φτάσαμε στη Λίμνη όπου μας περίμενε υπομονετικά η Ολυμπία και η συνάντηση έγινε γεγονός. Ομολογώ, ότι εκείνη με αναγνώρισε και αμέσως μετά τις συστάσεις φτάσαμε μπροστά σε ένα μικρό και καλοδιατηρημένο σπίτι. Το σπίτι του κυρίου Ανδρέα Περρή-Παπαγεωργίου, του υπέροχου κυρίου Ανδρέα, ο οποίος μας άνοιξε διάπλατα τις πόρτες και την καρδιά του και μας ενέπνευσε με τη θέρμη του λόγου του, όταν μας μίλησε για την παράδοση  και την προσωπική του συλλογή παραδοσιακών στολών.

   Επέλεξα αυτή τη φωτογραφία για να δείτε την ταμπέλα και να επισκεφθείτε τον χώρο για να καταλάβετε τι εννοώ, όταν γράφω για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην παράδοση. Μάλιστα, εδώ υπάρχει ένα πλήρες βιογραφικό του κου Ανδρέα, το οποίο αρκεί για να καταλάβει κανείς πόσο εμπνευσμένος και δημιουργικός είναι.

Ένα δωμάτιο γεμάτο με παραδοσιακές στολές μέσα σε βιτρίνες και όχι μόνο ήταν ο κυρίως χώρος, όπου υπήρχαν διαφορετικές εκδοχές της φορεσιάς της Αγίας Άννας καθώς και άλλες στολές.

Με περίσσια υπομονή και ζήλο περιέγραψε όλα όσα ρώτησα  σχετικά με τη στολή και το πουκάμισο ενώ πρόσφερε τρία διαφορετικά σχέδια για να παρουσιαστούν στο περιοδικό BRAVA με το οποίο συνεργάζομαι. 

Πράγματι, στο τεύχος Ιανουαρίου 2015 θα βρείτε πολλά στοιχεία και λεπτομέρειες σχετικά με την στολή. Μάλιστα υπάρχουν και σχέδια για να κεντήσετε σε σεμέν, καρέ, μαξιλάρια και γιατί όχι σε ρούχα.

Θα ήθελα να αναφέρω εδώ, ότι λόγω κεκτημένης ταχύτητας γράφηκε, ότι η κα Ολυμπία είναι κεντήστρα, όμως η πραγματικότητα είναι ότι είναι λάτρης του παραδοσιακού κεντήματος, ασχολείται αποκλειστικά για την προσωπική της ευχαρίστηση και σε καμία περίπτωση δεν θεωρείται επαγγελματίας κεντήστρα πόσο μάλλον παραδοσιακών φορεσιών.

Και επειδή στην περιοχή υπάρχουν γυναίκες, οι οποίες τιμούν την παράδοση και ασχολούνται και σήμερα με αυτή προσπαθώντας να διατηρήσουν ζωντανές τις μνήμες και την αυθεντικότητα του πολιτισμού μας για ακόμη μια φορά η φίλη Ολυμπία με εξέπληξε ευχάριστα.

Με την εμπειρία και την επιμονή της κάνει πράξη την συνέχιση της παράδοσης και "ξεσηκώνει" σχέδια και βελονιές για να τις αποτυπώσει σε ένα εργόχειρο. Την ευχαριστώ εκ των προτέρων για την παραχώρηση των φωτογραφιών και την λεπτομερή περιγραφή. Είναι ιδιαίτερα βοηθητική για την αυθεντικότητα των όσων παρουσιάζονται.

Στην παρακάτω φωτογραφία απεικονίζεται ένα πουκάμισο με αρκετό κέντημα το οποίο θα δείτε καλύτερα και εδώ. Το ύφασμα που χρησιμοποιήθηκε είναι βαμβακερό από παραδοσιακό αργαλειό και το σχέδιο ονομάζεται Αράχωβα. Είναι από τα μεγάλα σχέδια σχέδια που τα φορούσανε την ημέρα του γάμου, μάλιστα φορούσαν δυο και τρία μαζί έτσι ώστε να ξεκινά το κέντημα από πολύ ψηλά.

  Τα γραφικά του συγκεκριμένου σχεδίου ετοιμάστηκαν από την Ολυμπία, η οποία μου τα παραχώρησε για να παρουσιαστούν και να χρησιμοποιηθούν από εσάς που θέλετε να κάνετε ένα εργόχειρο.  Πατήστε επάνω στην εικόνα και μεγενθύνετέ την, γιατί έχει πολύ καλή ανάλυση. Όσο για τα χρώματα μπορείτε να επιλέξετε αυτά που σας ταιριάζουν, και σας ικανοποιούν.

Και για την αυθεντική αντιγραφή του σχεδίου η φίλη μου ετοίμασε μια εικόνα με την "αναποδίσια" βελονιά βήμα, βήμα για να την εφαρμόσετε στο δικό σας εργόχειρο. Ακολουθήστε τα 5 βήματα κεντώντας τη βασική βελονιά ως γκομπλέν (βυσσινί χρώμα) και στη συνέχεια μόλις τελειώσετε γυρίζετε, όπως βλέπετε με το θαλασσί χρώμα και κεντάτε πάνω στις βελονιές που ήδη φτιάξατε. Προσοχή στην αρχή και στο τέλος, όπου γίνονται 2 βελονιές στην ίδια τρύπα.

 Στη συνέχεια η ροδίτικη βελονιά κεντιέται  όπως ακριβώς βλέπετε στο σχεδιάγραμμα.

Και να μερικές φωτογραφίες από το εργόχειρο της Ολυμπίας, η οποία αν και ερασιτέχνης προσπαθεί να εφαρμόσει ακριβώς τις τεχνικές κεντήματος. Πρόκειται για φυτικά μοτίβα, τα οποία βρήκε εδώ χρησιμοποίησε και προσάρμοσε στο συγκεκριμένο εργόχειρο.

  Τα γραφικά του σχεδίου.

Όπως αντιληφθήκατε οι πρωταγωνιστές της ανάρτησης κος Ανδρέας και κα Ολυμπία με μύησαν στον τρόπο δημιουργίας μιας παραδοσιακής στολής της Αγίας Άννας και στη φιλοσοφία της χρήσης της. Η ανάρτηση είναι μια μικρή προσπάθεια διάσωσης, στο μέτρο του δυνατού, της παράδοσης. Θα βρίσκεται και στη σελίδα :"οι βελονιές ιστορούν".

Ο χειμώνας θέλει τις βελόνες του....

Καλημέρα σας.

      Τα χιόνια λιώσανε, πήραμε μια ανάσα ζέστανε λίγο αλλά ο χειμώνας είναι εδώ και είναι καιρός για ζεστά και "χουχουλιάρικα" πλεκτά. Έτσι λοιπόν έφτιαξα  δυο κασκόλ-γιακάδες για δυο αγαπημένα πρόσωπα, μαμά και κόρη. Το πόσο απόλαυσα τη διαδικασία δεν λέγεται... Σχεδόν με "κλειστά" μάτια έπλεκα. Και αυτό γιατί διάλεξα πλέξεις εύκολες, επαναλαμβανόμενες. Τα νήματα είχανε πολύ καλή απόδοση στο πλέξιμο και δεν με κούρασαν καθόλου.
    
     Το πρώτο μου δημιούργημα ήταν ένας γιακάς με πλέξη "λουλούδι της Άνοιξης" όπως το τιτλοφορεί η φίλη από τη σελίδα του youtube:
https://www.youtube.com/watch?v=Hle9uUDtSNY

  Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου και το έφτιαξα σχετικά γρήγορα. Το μήκος του ήταν περίπου στους 120 πόντους και αυτό γιατί  είναι μόνο γύρω από το λαιμό.  Η εφαρμογή του ήταν πολύ καλή και μετά από αυτό είχα και άλλες παραγγελίες....

Για ομορφιά έραψα τρία μεγάλα κουμπιά διακοσμητικά ενώ ένωσα τα τελειώματα για να είναι αρμονικό το αποτέλεσμα.

Εδώ φαίνεται η πλέξη καλά.

      Με ένα χαρούμενο και πολύχρωμο νηματάκι στις αποχρώσεις του ροζ έφτιαξα για μια αγαπημένη ζουζούνα τον δεύτερο γιακά. Η πλέξη πανεύκολη: δυο πόντους πλέκεις και ένα ρίχνεις. Πρέπει να τελειώνεις όμως τη σειρά χωρίς ρίξιμο. Το μήκος γύρω στους 140 πόντους, είναι αρκετό για ένα μικρό παιδί.

   Καλή εβδομάδα και τα λέμε....

Χρόνια πολλά!!!

Καλησπέρα και καλή χρονιά.

    Το 2015 είναι γεγονός και ήδη διανύουμε τις πρώτες ημέρες του, οι οποίες ομολογουμένως είναι γεμάτες από ειδήσεις καλές και κακές. Θα σας ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου υγεία, ηρεμία, αγάπη, ψυχραιμία, υπομονή και πάνω από όλα μην χάνετε το κέφι σας και το κουράγιο.
     Η δύση του 2014 μας επιφύλασσε μια μεγάλη έκπληξη. Χιόνι πυκνό έπεφτε ασταμάτητα για σχεδόν δυο εικοσιτετράωρα. Η χαρά μας μεγάλη για όλη αυτή την λευκή ομορφιά, που μας περιτρυγύριζε (δεν θα γκρινιάξω για τα προβλήματα) ενώ όλα τα τρεχάματα και όλες οι καταναλωτικές μας συνήθειες φάνταζαν τόσο περιττές και μακρινές. 

Από την πίσω μεριά του σπιτιού η πέτρινη σκάλα ούτε καν διακρίνεται ενώ τα πεύκα με την άσπρη φορεσιά ομόρφυναν το τοπίο. 

Από το παράθυρο  ένας υπέροχος πίνακας χειμωνιάτικου τοπίου δημιουργήθηκε σε μόλις τρεις ώρες. 

Όταν έχει κέφια η φύση....

    Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η οικογενειακή θαλπωρή φάνταζε υπέροχη και αναρωτηθήκαμε, πόσο τελικά η καθημερινότητα μας απομακρύνει. Γελάσαμε, παίξαμε και χαρήκαμε την αυγή του νέου χρόνου με μια πρωτόγνωρη ηρεμία. 

  Γιορτινή και ζεστή η ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι. Ούτε και σκεφτόμασταν να φύγουμε.

     Παραδοσιακά οι άνδρες του σπιτιού ανοίξανε  "ντορό" ένα δρόμο μέσα στο χιόνι, που έφτασε τα ογδόντα εκατοστά για να κάνουν τις απαραίτητες εργασίες και το τζάκι δεν έσβηνε ούτε τη νύχτα. 
      'Ισως, ήταν οι πιο αληθινές και ουσιαστικές στιγμές, μετά από πολύ καιρό.....
       Θέλω εδώ να τελειώσω την πρώτη ανάρτηση του 2015 με μια ευχή: αυτός ο χρόνος ας φέρει χαμόγελο στα χείλη μας, ας ζεστάνει τις ψυχές μας και ας χαρίσει σε αυτούς που αγωνίζονται καθημερινά,τη ζωή που τους αξίζει.
                                                       Καλή χρονιά!!!