Κάτι διαφορετικό....

Καλημέρα σας, καλημέρα σας.

    Μια βροχερή τουλάχιστον για την πόλη μας μέρα, μου δίνει την ευκαιρία να ασχοληθώ με το αγαπημένο μου κέντημα.

    Ακόμη μια προσπάθεια να "ξεφύγω" και να δώσω μια άλλη διάσταση, να συνδυάσω δυο άσχετα υλικά και να δημιουργήσω ένα σύνολο αρμονικό.  Πήρα λοιπόν για ακόμη μια φορά τα υπέροχα κεριά της Άννας και ξεκίνησα. το θέμα χειμωνιάτικο και εμπνευσμένο από τη φύση: κουκουνάρια.

  Το ύφασμα είναι φυσικά λινό γιατί με το γήινο χρώμα του δένει πολύ ωραία με το λευκό του κεριού. 

Όσο κι αν δεν φαίνεται πέντε διαφορετικές αποχρώσεις από σκούρο καφέ μέχρι εκρού έχουν κεντηθεί για να αποδοθεί το σχέδιο. 

Η λεπτομέρεια στο τελείωμα συνδέει τα δύο διαφορετικά υλικά. Η κορδέλα δίνει τη φυσική συνέχεια και δεν δημιουργεί αντιθέσεις. 

Το κέντημα πάνω στο ύφασμα έχει γίνει στο κέντρο της κάθε πλευράς, κάτι που είναι πολύ δύσκολο πιστέψτε με, ενώ η επεξεργασία και η τοποθέτηση είναι το πιο κρίσιμο σημείο. Τέλος, είναι πολύ όμορφη η υφή γιατί δίνει την αίσθηση του ανάγλυφου.

     Ήθελα η φωτογράφιση των κεριών να γίνει στη φύση όμως αυτό αποδείχτηκε δύσκολο μιας και ο καιρός φέτος μας κλείνει συνεχώς μέσα. Έτσι λοιπόν σε μια φωτεινή μέρα ξεμύτισα και έκανα ό,τι μπορούσα. Απλά έχω το προνόμιο ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού μου να αντικρίζω όμορφες εικόνες.

Καλημέρα σας.

Το μικρό μου μπαλκόνι.

 Γεια σας. Τι μου κάνετε; Μου λείψατε και σας πεθύμησα. 

  Η επιθυμία μου να σας μιλήσω ήταν έντονη όμως ο υπολογιστής μου είχε άλλα σχέδια. Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια αρμονικής συμβίωσης αποφάσισε σιωπηλά να με αφήσει να συνεχίσω τη διαδρομή μου στο διαδίκτυο μόνη μου. Πέρασε αρκετός χρόνος για να το ξεπεράσω, όμως κατάφερα να επανακάμψω  χωρίς τη βοήθειά του και να 'μαι.
    Όλο αυτό το διάστημα περνούσα τα απογεύματα στο μικρό μου μπαλκόνι (εξ ου και ο τίτλος), που ευτυχώς έχει δροσιά και  θέα στο βουνό. 

Αισθάνομαι τυχερή στην ατυχία μου, γιατί το μπαλκονάκι μου με εμπνέει και μου δίνει τη δυνατότητα να αναμετρηθώ με τα "θέλω" μου, τα όνειρά μου και είναι σιωπηλός θεατής στις δημιουργίες μου. Ενίοτε αποτελεί και φόντο στις φωτογραφίες μου ενώ φιλοξενεί αγαπημένα πρόσωπα για καφέ και κουβέντα.

  "......Στο μικρό μπαλκόνι με το χελιδόνι

Κάποτε είδα κόσμο και ένα ροζ μπαλόνι

Και ύστερα το είδα ξάφνου να ερημώνει

Την καρδιά μας πάντα, κάποιος την πληγώνει

Τα μικρά μπαλκόνια

Έχουνε τιμόνια

Χαρές, γιορτές, βουβές ματιές

Όμορφα χρόνια

Τα μικρά μπαλκόνια

Έχουνε τιμόνια

Χαρές, γιορτές

Του πάρτι φωνές

Μέσα απ’ τα σαλόνια........"

  Ακούγοντας αυτούς τους στίχους της Σάννυ Μπλατζή ερμηνευμένους έξοχα από τον Δ. Σαββόπουλο μου ήρθε στη σκέψη όλη  η θετική ενέργεια του μικρού μπαλκονιού μου που δεν το αλλάζω με τίποτε.

   Κάθε καλοκαιρινό απόγευμα σχεδόν, το βελόνι μου παίρνει "φωτιά" πάνω στους καμβάδες και μέρα με τη μέρα αρχίζει να παίρνει μορφή το εργόχειρό μου. Με την πολυτέλεια της φύσης γύρω μου την ηρεμία και την ομορφιά του τοπίου ξεχνώ καθετί και προχωράω.....

 Και με τα κατάλληλα εφόδια άρχισα ακόμη ένα πειραματισμό που ευτυχώς μου "βγήκε"... Δε λέω παιδεύτηκα αλλά έτσι είναι καθετί καινούριο απαιτεί χρόνο και υπομονή. Ξεκίνησα λοιπόν τη διακόσμηση ενός κεριού, τετράγωνου αυτή τη φορά. 

Η πρόκληση ήταν μεγάλη, γιατί έπρεπε να είμαι ακριβής ακόμη και στο χιλιοστό. Να κεντράρω το σχέδιο σε κάθε πλευρά και να κάνω την τοποθέτηση με υπομονή για να βγει σωστό Η επιλογή μυ ήταν ένα λουλουδάτο μοτίφ και το χρώμα λευκό σε φίνο λινό ύφασμα μιας και προορίζεται για ένα γάμο που γίνεται σήμερα.

Και ιδού το αποτέλεσμα από διαφορετικές λήψεις.

Δεν χρησιμοποίησα πολλά υλικά, γιατί πιστεύω στην απλότητα.

Εννοείται ότι το κερί είναι από την ξαδέλφη Άννα. Η λεπτομέρεια που με τρέλανε: τετράγωνο και το γυάλινο ρεσώ. Γεια σου ρε ξαδέλφη με τα ωραία σου!!!!!!!

Σε αυτή τη γωνιά φαίνεται το τελείωμα του υφάσματος και εδώ ήταν τα "δύσκολα" όπως αντιλαμβάνεστε. Αν κάνεις λάθος εδώ θα δείξει.

Οι άλλες πλευρές....

 Τελειώνοντας θέλω να σας χαιρετίσω όπου κι αν βρίσκεστε. στο σπίτι, στη θάλασσα. σε 
διακοπές..... Αφιερώνω την ανάρτηση σε όλες εσάς, που καθημερινά ή όχι κάθεστε στα μπαλκονάκια σας και "σκαρώνετε" τα αριστουργήματά σας. 
O Blogger μου κάνει κόλπα και μπορεί να βλέπετε διάφορα....

Επιτέλους τα κατάφερα!!!!

Γεια σας αγαπημένη μου παρέα.

   Χαίρομαι που για ακόμη μια φορά επικοινωνώ μαζί σας και σας εύχομαι να είστε καλά. Ιδιαίτερες ευχές στις φίλες μου που τα παιδιά τους δίνουν Πανελλαδικές. Πέρασα από αυτό το "λούκι" και γνωρίζω πολύ καλά την αγωνία. Θετική σκέψη, ηρεμία και ψυχραιμία.....

   Εδώ και καιρό με είχε πιάσει μια καλλιτεχνική διάθεση μια "τρέλα" πάντα δημιουργική για να φτιάξω κάτι διαφορετικό, πάντα όμως με κεντημένες πινελιές. 

   Και όπως λέει και ο μεγάλος συγγραφέας Κοέλιο στον Αλχημιστή: «Όταν θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το κατορθώσεις»  

   Κρατώντας λοιπόν στα χέρια μου τα καταπληκτικά κεριά της Άννας μου ήρθε η ιδέα. 

-Φτιάξε μου της είπα ένα σκέτο χωρίς ντεκουπάζ, χωρίς στολίδια. 

Με κοίταξε παραξενεμένη, αλλά δεν έφερε αντίρρηση γιατί με ξέρει. Έπειτα η Άννα είναι ένα πλάσμα τόσο αγνό, τόσο καλό τόσο φιλότιμο τόσο αγαπημένο που δεν υπήρχε περίπτωση να μου φέρει αντίρρηση.

    Θαύμασα τη δουλειά της την επιμονή της να κάνει έστω και αυτό το απλό κερί με τον καλύτερο τρόπο. Κι το χαρακτηριστικό του είναι και αυτό που το κάνει χρηστικό: είναι κουφωτό και με ένα ρεσώ έχεις τη δυνατότητα να το χρησιμοποιείς χωρίς να χαλάσει.

   Πέρασε καιρός και το κερί εκεί στη βιβλιοθήκη "περίμενε" αλλά εγώ γεμάτη υποχρεώσεις απλά σχεδίαζα και δεν υλοποιούσα. Ώσπου μια μέρα θύμωσα με τον εαυτό μου. Πρέπει να κάνω αυτό που σχεδίασα....

 Πήρα λοιπόν το υπόλοιπο από το λινό ύφασμα που έκανα το Βιβλίο των ευχών, μέτρησα την περίμετρο του κεριού και αποφάσισα να κάνω ένα λουλουδάτο σχέδιο. 

Βέβαια στην άκρη του μυαλού μου είχα ένα θέμα με το πως θα εφαρμοστεί πάνω στο κερί, αλλά δεν με ανησυχούσε αφού θα είχα βοήθεια από την μετρ Άννα. 

το σχέδιο είναι από ένα Γαλλικό βιβλίο Dantelle et Rubans που έχει καταπληκτικά σχέδια. Έκανα τους υπολογισμούς μου για να είναι σωστό και αποφάσισα να κάνω whitework. 

  Για 3 μέρες δεν σήκωνα κεφάλι ενώ όταν τελείωσα έψαξα στην αγορά για μια κόλλα για να κολλήσω το κέντημα.

 Ας είναι καλά η κυρία στο μαγαζί που μου έδωσε τις κατάλληλες συμβουλές. Μετά από την πρώτη προσπάθεια το κέντημα εφάρμοσε πλήρως και με το δεύτερο πέρασμα ήταν όλα καλά.

   Και φυσικά η φωτογράφιση έγινε στη θάλασσα  στο πανέμορφο Χορευτό, όπου έκανα το πρώτο παγωμένο μπάνιο. Ευτυχώς, δεν υπήρχε πολύς κόσμος γιατί θα με κοιτούσαν παράξενα να τοποθετώ το κερί πάνω στις πέτρες και να το φωτογραφίζω.

  

 Όμως ήταν φλασιά της στιγμής και μιας και το είχα στο αυτοκίνητο δεν δίστασα να το κάνω. 

   Τώρα ποιος με πιάνει. ήδη έχω βάλει την Άννα να μου φτιάξει καινούρια κεριά, μικρά μεγάλα, στρογγυλά τετράγωνα για να εφαρμόσω την καινούρια μου τεχνική και να κάνω και μικτές διακοσμήσεις....

 Σας αφήνω με μια φωτογραφία από την αγαπημένη μου παραλία.