Όμορφη ψυχή!!!!

       Πέρασαν πέντε ολόκληρες εβδομάδες διαδικτυακής σιωπής. Ήταν γεμάτες με αγωνία, πίκρες αλλά και μεγάλες τελικά χαρές. Αποσυντονίστηκα, ξέφυγα από την ωραία επικοινωνία μας και αναγκάστηκα να να παλέψω ακόμη και για τα αυτονόητα σε πολλούς τομείς. Όμως η εποχή επιβάλλει, δυστυχώς αυτού του είδους καταστάσεις και τις δέχομαι. Με χαρά να προχωρώ  και ζω την καθημερινότητά μου, αντλώ δύναμη από ανθρώπους γύρω μου και πορεύομαι το δρόμο που επέλεξα με αυτό το ιστολόγιο.
  Και εκεί που λέω θα ηρεμήσω θα ξαναβρώ τους ρυθμούς μου να σου οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Δεν θα γράψω τίποτε για τα τεκταινόμενα. Είμαστε ενήλικες και γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε. Θα γράψω όμως για την χαρά που είχα να γνωρίσω μια όμορφη ψυχή!!!!  
      Και ξεκινώντας θέλω να πω, ότι η συνάντησή μου με μια όμορφη ψυχή, την και Κατίνα αναβλήθηκε τουλάχιστον δυο φορές, λες και ήταν γραφτό να την γνωρίσω τώρα, σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία.

   Όπως πάντα η δημιουργικά ανήσυχη Χρυσάνθη, στην οποία οφείλω πολλά γιατί το αισθητήριό της και επιμονή της με ωθούν να βιώσω συγκλονιστικές στιγμές.  Έλα μου είπε κάποια στιγμή το χειμώνα, θα σου γνωρίσω μια κυρία που φτιάχνει δαντέλες με βελόνι... Αυτό που ράβουμε..... Και επειδή έχω δει μερικά εργόχειρα έργα τέχνης,  πραγματικά, σιγά να μην έλεγα όχι.
       Ένα βροχερό απόγευμα του Ιούνη με περίμενε ανυπόμονα στη στάση του λεωφορείου για να επισκεφθούμε την κα Κατίνα Ρουμελιώτη στο σπίτι της. Για πρώτη φορά αν και είμαι Βολιώτισσα επισκέφθηκα τη συνοικία των προσφυγικών και ντρέπομαι που δεν το είχα κάνει νωρίτερα.
     Γνωρίζοντας ότι η κα Κατίνα είναι αρκετά ηλικιωμένη περίμενα, ότι θα δω μια γιαγιά, με προβλήματα και με την κούραση στα μάτια. Ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού έμεινα. Ένας σίφουνας κυριολεκτικά με αγκάλιασε και με φίλησε σαν να με ήξερε από χρόνια. Με κοίταζε με το βλέμμα μιας ανυπόμονης και ζωηρής έφηβης, με χτενισμένα μαλλιά, περιποιημένη, ενώ οι κινήσεις της πρόδιδαν ένα πολύ ζωντανό και ενδιαφέροντα άνθρωπο. Το σπίτι είχε την αύρα μιας άλλης εποχής,  γεμάτο με αγάπη, γεμάτο από την προσωπικότητα της κας Κατίνας. Τα έργα της απλωμένα στο τραπέζι, στις καρέκλες και ο καφές ετοιμαζόταν εν ριπή οφθαλμού, από τη Μαίρη, την κόρη  για να έχουμε καιρό να μιλήσουμε.

       Και ξεκινήσαμε με πολλές παρεμβολές του τύπου, πάρε ένα συκαλάκι που έφτιαξα με τα χεράκια μου, φάε λίγο παγωτό, το έκανε η Μαίρη. Αλήθεια είχα καιρό να ζήσω μια τόσο απλή και ειλικρινή φιλοξενία....
    Γεννήθηκα εδώ στη Νέα Ιωνία άρχισε να μου διηγείται, από γονείς πρόσφυγες που ήρθαν από τη Σμύρνη. Δύσκολα χρόνια, φτώχεια, όχι όμως και δυστυχία. Στην οικογένειά μου ήμασταν πέντε παιδιά, τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι. Και εκεί που αρχίζαμε να ζούμε καλύτερα ήρθε ο πόλεμος του ΄40. Ήμουν οκτώ χρονών κοριτσάκι ......
       Εδώ σταμάτησε την διήγηση και μου μίλησε για ένα άλλο ταλέντο της. Σκαρώνει ποιήματα, που περιγράφουν στιγμές της ζωής της.  Και μου έκανε την τιμή να μου δώσει αυτό που θα διαβάσετε και αναφέρεται στις δύσκολες στιγμές του πολέμου.

  Προσφυγιά

    Κατίνα Ρουμελιώτου- Νιτσάκου

Είμαι παιδί της προσφυγιάς

της Νέας Ιωνίας

είμαι παιδί της Κατοχής

της φτώχειας και της πείνας.

Μεγάλωσα μες στο φαρδύ

στα γραφικά σοκάκια

αγιόκλημα και γιασεμιά

προσφυγικά σπιτάκια.
Ήμουν οκτώ χρονών παιδί
πήγαινα στο σχολείο
το μόνο που σκεφτόμουνα
τη σάκα το βιβλίο.
Ξάφνου ξεσπάει πόλεμος
ήτανε του ΄40...
Πουλιά δεν κελαϊδούσανε 
τρόμος παντού και πάντα.
Το όμορφό μας το φαρδύ
βάφτηκε μες το αίμα.
Ήρθανε οι Γερμανοί
δοσίλογοι τσολιάδες
σκοτώνανε ανήλικα παιδιά
αδέλφια πατεράδες.
Οι μάνες τρέχαν σαν τρελές
πεινούσαν τα παιδιά τους...
Οι άντρες πήραν τα βουνά.
Ορφάνια στη γενιά τους.
Ξημέρωσε η Λευτεριά
χτυπάνε οι καμπάνες. 
Αγκαλιασμένοι κλαίγανε
μάνες και πατεράδες.
Βάσανα, πίκρες και καημοί
περάσανε και πάνε.
Ήρθε η ώρα της λευτεριάς
κι όλα μοσκοβολάνε.
Τα εγγόνια μας να ΄ναι καλά
να μας χαμογελάνε. 
Ειρήνη, αγάπη, λευτεριά.
Πάντα μπροστά να πάνε.

   Συγκλονίστηκα, όχι μόνο από τα λόγια αλλά από τον τρόπο της απαγγελίας. Ό,τι είχε ζήσει, είχε χρωματίσει τη φωνή της, είχε  αποτυπωθεί στο βλέμμα της και η σκληρότητα της εποχής της άφησε τα σημάδια της στην ψυχή .  
   Όμως οι δύσκολες στιγμές δεν τελειώνουν εδώ. το Δεκαπεντάχρονο πλέον κορίτσι πάνω στην καλύτερη ηλικία, αρχίζει να "ανθίζει" στην δύσκολη εποχή του Εμφυλίου.  Κατορθώνει να βρει εργασία όχι όμως για πολύ. Το κορίτσι με τα χρυσαφένια μαλλιά κερδίζει την αγάπη και την εμπιστοσύνη των συγγενών και φίλων και κάνει όνειρα για τα όμορφα χρόνια που πίστευε, με το αθώο μυαλό της, ότι έρχονται.
   Και ξαφνικά εκεί που η ζωή της έπαιρνε μια σειρά, μαύρα απειλητικά σύννεφα μαζεύονται.... Δυστυχώς, οδηγείται στη φυλακή 15 χρονών  17 Ιουλίου 1947 μετά από μια άδικη κατηγορία. Μια ανακρισούλα της είπανε στην αρχή. Όμως κράτησε πεντέμισι ολόκληρα χρόνια.
     Το τι συνέβη, και πως σε αυτή την ταραγμένη περίοδο είναι πλέον θέμα ιστορικής μελέτης. Ανάμεσα στα λιγοστά πρόσωπα που έζησαν αυτή τη φρίκη και ζουν σήμερα, συγκαταλέγεται και η κυρία Κατίνα. Ο χειμαρρώδης    λόγος της για όλα αυτά με ταρακούνησε και εκείνο που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι, ότι μέσα από όλη την ταλαιπωρία της και τον εγκλεισμό έβγαλε μια αισιοδοξία και καλοσύνη. Τα περιστατικά που μου διηγήθηκε ήταν ενδεικτικά της σκοτεινής εποχής. Υπήρχαν όμως, στιγμές αλληλεγγύης, καλοσύνης στιγμές ανθρώπινες.  
     Και για να μην ταράζεται, προχωρήσαμε στην δεύτερη ανάγνωση εκείνης της περιόδου. Η επιβίωση μέσα στη φυλακή ήταν δύσκολη υπόθεση. Με τα αδούλευτα χεράκια της ξεκίνησε να πλέκει γάντια και εσάρπες. Τα έδινε μαζί με άλλες κοπέλες στο έμπορο και με τα λιγοστά χρήματα εξασφάλιζε την καθημερινότητά της. Ήρθανε και τα τσολιαδάκια στη ζωή της. Μόλις είδε να τα φτιάχνουν στη φυλακή της Πάτρας ξεκίνησε και εκείνη. Έχει φυλαγμένο το πρώτο της έργο και μας το έδειξε με περηφάνια. 

     Αυτό το τσολιαδάκι είναι εξήντα οκτώ ετών. Είναι φτιαγμένο με τα υλικά εκείνης της εποχής και οι συμβολισμοί είναι αναπόφευκτοι.... 
   Την κατασκευή παραδοσιακής κούκλας τη συνέχισε και την εξέλιξε με το πέρασμα των χρόνων. Της αρκούσε να κοιτά τις στολές ακόμη και στην τηλεόραση και να τις κατασκευάζει σε μικρογραφία.
        Λεβέντες τσολιάδες!!! Προσέξτε τις λεπτομέρειες...

  

Και μια χαρούμενη ομάδα!!!!!!

      

         

Σε αυτή την κούκλα αξίζει να δείτε τις λεπτομέρειες. Αλήθεια πόσο χρόνο χρειάστηκε για να φτιάξει σε μικρογραφία αυτό που ουσιαστικά, από τα λεγόμενά της, έβλεπε στην τηλεόραση για λίγο.

           

   Το ζευγάρι είναι φτιαγμένο πιο πρόσφατα.

 Και οι λεπτομέρειες.

Ακόμη μια κούκλα με πολλή ομολογουμένως δουλειά.

Και μια ομάδα από χαρούμενες μπαλαρίνες.

Η δημιουργός με τα έργα της.

    Αυτή η πολυτάλαντη όμορφη ψυχή σταμάτησε τη διήγηση όταν την ρώτησα για τις ομολογουμένως καταπληκτικές δαντέλες που έβλεπα μπροστά μου και δεν μπορούσα να  πιστέψω, ότι με ένα ταπεινό βελόνι και λίγο νήμα, μπορούσε να φτιάξει αριστουργήματα.
     Έμαθα αυτή την τέχνη στη φυλακή Αβέρωφ. Εκεί έπαιζα βόλεϋ και μια μέρα πλησίασα μια άλλη κοπέλα, τη Βαρβάρα. Την είδα να φτιάχνει μια δαντέλα με το βελόνι και της ζήτησα να μου μάθει. Πάρε ένα βελόνι και λίγη κλωστή και θα σου μάθω. Έτσι και έγινε. Την επόμενη μέρα καθίσαμε και άρχισα τα πιο βασικά. Κομπιάζει και δακρύζει. Την επόμενη μέρα η Βαρβάρα εκτελέστηκε.....Για λίγο μόνο τα μάτια της σκοτείνιασαν και έτρεξαν δάκρυα.
     Πάγωσα, σε καμιά περίπτωση δεν ήθελα αυτή την όμορφη ψυχή να την κάνω να θυμηθεί και να στεναχωρηθεί. Γρήγορα η ίδια με έβγαλε από τη δύσκολη θέση. Ξαναχαμογέλασε και συνέχισε να διηγείται. Από τη στιγμή που αποφυλακίστηκε η ζωή δεν ήταν εύκολη. Προσαρμόστηκε, έζησε και άλλες ταραγμένες πολιτικές στιγμές της χώρας μας.  Στάθηκε τυχερή και ο άνθρωπος της ζωής της ο κος Παντελής, την στήριξε και δημιούργησαν μια αξιοπρεπέστατη οικογένεια. Έκανε δυο παιδιά, μια κόρη την κα Μαίρη, φύλακα άγγελο και ένα γιο. 

 Η λάμπα έπρεπε να έχει το σκέπασμά της

Λεπτομέρεια από το μικρό πετσετάκι. Βλέπετε,ότι έχει βάλει και μια τσαχπινιά, γαλάζιες χάντρες.

 Δεν είναι πλεκτό με το βελονάκι. Είναι με μια ταπεινή βελόνα ραψίματος...... Και το σχέδιο είναι δικό της, όπως όλα άλλωστε

Άλλο ένα αριστούργημα....

Και μια δαντέλα με πολλή δουλειά.

  Για εμένα προσωπικά, αυτό είναι ένα αριστούργημα. Μοτίφ, με σχέδιο της κας Κατίνας παίρνουν τη θέση της δαντέλας ενώ το αζούρ είναι υπέροχο!!!!

 Κοιτάξτε πόσο περίτεχνα έχει ενώσει τα μοτίφ και την πολυπλοκότητα του αζούρ.

    Δούλεψε στην αρχή ως εργάτρια στα εργοστάσια καπνού και δεν σταμάτησε να ασχολείται με τις αγαπημένες της χειροτεχνίες. Τα χέρια της δεν σταματούν να δημιουργούν ενώ το μικρό προσφυγικό σπίτι ποτέ δεν μένει άδειο από κόσμο. Το φρεσκοψημένο καφεδάκι και τα γλυκά του κουταλιού γεμίζουν το τραπέζι. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και πάντα έχει ένα καλό λόγο για να βοηθήσει και να παρηγορήσει.
     Κυρία Κατίνα σας ευχαριστώ, γιατί μου δώσατε την ευκαιρία να ζήσω μέσα από τις διηγήσεις σας ένα κομμάτι της ιστορίας μας, γιατί μου ανοίξατε τους ορίζοντες και γιατί μου αποδείξατε περίτρανα, ότι η ζωή δεν είναι δεδομένη. Μάχεσαι, πέφτεις, ματώνεις και ξαναβρίσκεις δύναμη να γιάνεις τις πληγές σου να βρεις τη χαρά. Γιατί τελικά όλα είναι μέσα στην ψυχή σου. Και εσύ έχεις μια όμορφη και καθαρή ψυχή. Κι επειδή ξέρω πόσο σου αρέσουν τα λουλούδια, αυτά από εμένα.....

      Ευχαριστώ την αεικίνητη Μαίρη την κόρη, που μας συνόδευσε και στάθηκε δίπλα στη μαμά της βοηθώντας την να θυμηθεί. 
     Τέλος,  Χρυσάνθη χαίρομαι που σε γνώρισα. Αλήθεια τι άλλο με περιμένει; Είμαι γεμάτη περιέργεια και ανυπομονησία...


Υστερόγραφο:
     Θα ήθελα να σας παρακαλέσω, αν θέλετε να αναδημοσιεύσετε τις αναρτήσεις μου να επικοινωνήσετε μαζί μου και να αναγράφετε την πηγή...

"Ταξιδεύοντας" στο απέραντο γαλάζιο!!!

Καλημέρα σας φίλες και φίλοι.

     Έχοντας σήμερα σύμμαχο τον καιρό και κοιτώντας το γαλάζιο της θάλασσας από την δροσερή βεράντα μου, προσπαθώ να αποφορτιστώ από την ένταση της αναμονής και το άγχος των εξετάσεων. Έκανα λοιπόν, μια εργασιοθεραπεία, και κοιτώντας το αρχείο μου επέλεξα το σημερινό θέμα, το οποίο είναι αφιερωμένο σε όλους όσοι αγαπούν το καλοκαίρι, την αρμύρα, και "χάνονται" στο γαλάζιο....

    Ως προνομιούχοι κάτοικοι μιας άκρως θαλασσινής χώρας, έχουμε στο αίμα μας την αγάπη για τη θάλασσα και σε κάθε ευκαιρία την επισκεπτόμαστε χειμώνα καλοκαίρι.

    Οι προτάσεις είναι από το υπέροχο περιοδικό "Le idee di Susanna"

     Και ξεκινώ με μια "κυματιστή" εικόνα, καραβάκια πάνω στο κύμα..... 

Πόσοι και πόσες από εμάς δεν έχουν ταξιδέψει με την παρέα των δελφινιών για τις διακοπές μας!!!!

 Ένα υπέροχο sampler με κίνηση και πολύ ωραία χρώματα.

          
 Φυσικά, τα κοχύλια και μάλιστα δυο ιδιαίτερα είδη αποτελούν μια άκρως εκλεπτυσμένη πρόταση για να κεντηθούν και να στολίσουν ένα νησιώτικο σπίτι, αλλά και γιατί όχι ένα οποιοδήποτε άλλο.

  Χωρίς  πολλά λόγια, αφιερωμένο στις φίλες καπετάνισσες τα επόμενα σχέδια......

            

      Στο δεύτερο μέρος αλλάζω λίγο την αισθητική και προχωρώ στην Γαλλική κουλτούρα... Το μπλε γίνεται πιο σκούρο, πιο σοφιστκέ και οι επιρροές από τη Νορμανδία είναι εμφανείς. Οι προτάσεις είναι από το καταπληκτικό βιβλίο "Si la mer m'etait comptee" της  Isabelle Haccourt-Vautier που μου έκλεψε την καρδιά.

Άφησα τελευταία τα ...κλειδιά γιατί μου άρεσαν πολύ...

  

Καλημέρα σας!!!

Κομψότητα, φινέτσα και ομορφιά. Τραπεζομάντιλα της Άνοιξης και του Καλοκαιριού.

 Γεια σας φίλες και φίλοι.

    Καλό μήνα έστω και αργά. Οι μέρες αυτές είναι για εμένα αρκετά δύσκολες και φορτωμένες με αρκετή εργασία. Βλέπετε, πέρα από τα καθημερινά το "μικρό" μου αγοράκι δίνει Πανελλαδικές και αντιλαμβάνεστε την κατάστασή μου. Περνώ για τρίτη φορά το ίδιο έργο.....

      Και σήμερα όμως, θα προσπαθήσω να γράψω για όλα αυτά που μου αρέσουν αλλά.... έχουν αρκετή δουλειά. Βέβαια "τα καλά κόποις κτώνται" Για όμορφα και πραγματικά φινετσάτα τραπεζομάντιλα, λοιπόν,  αυτό είναι το θέμα μου σήμερα, θα πρέπει να γίνει σωστή επιλογή υφάσματος, κλωστών σχεδίων αλλά και μια απόφαση, ότι θα καθίσεις αρκετά για να βάλεις τις πινελιές σου και θα βλέπεις τη μεταμόρφωση ενός βαρετού υφάσματος, που θα το ζωντανεύουν μυρωδάτα λουλούδια, φρούτα και άλλα. Βέβαια τα έξοδα είναι πολλά, από την αγορά του υφάσματος, των κλωστών μέχρι και το τελείωμά του.

      Και θα επισημάνω, ότι ανεξαρτήτως της περίφημης κρίσης οι γυναίκες ασχολούνται και θέλουν να ομορφαίνουν τα σπίτια τους. Και πάντα βρίσκουν τον τρόπο να πάρουν αυτό που θέλουν και νομίζω, πως όλες με καταλαβαίνετε τι εννοώ. 

      Η οικιακή οικονομία ήταν ανέκαθεν το φόρτε μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να θελήσουμε να κάνουμε κάτι και να μην το πετύχουμε. Κάθε μία με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Αν και το ιστολόγιό μου είναι αφιερωμένο στο κέντημα δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτό. Συμμετέχω, διαβάζω, ακολουθώ ομάδες γυναικών, που ασχολούνται με τη χειροποίητη δημιουργία κάθε είδους και βλέπω, πως εργάζονται σκληρά και αποδοτικά, ίσως αντλούν και δύναμη και αισιοδοξία μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια. Έχω τη φίλη μου την κα Δήμητρα που δεν αφήνει τίποτε κυριολεκτικά να πάει χαμένο. 

     Και φυσικά, θα ήταν άδικο αν δεν επεσήμανα την προσπάθεια πολλών επαγγελματιών που είναι ιδιαίτερα σωστοί και επικαιροποιούν τις τιμές τους, βρίσκουν εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης και δείχνουν καλή διάθεση.

    Ίσως τελικά, κάτι καλό να βγει μέσα από όλη ατή τη μουντή κατάσταση. Και μόνο η αλλαγή στον τρόπο σκέψης και η επανεξέταση της κοσμοθεωρίας μας αρκεί.....

     Και επανέρχομαι στην εργασία, η οποία είναι απαιτητική, χρονοβόρα και κουραστική. Πολλές φορές τα λάθη σε πάνε πίσω όμως το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει. Γιατί κάνεις κάτι δικό σου, ένα μικρό  ή μεγάλο εργόχειρο που φέρει τη σφραγίδα σου.

   Το αφιέρωμα είναι στην Ιταλική σχολή κεντήματος κυρίως αλλά και σε Τουρκικά και Ρώσικα σχέδια τα οποία προσωπικά λατρεύω, για τη φινέτσα τους, την λεπτοδουλειά, το άρτιο αποτέλεσμα. Αποπνέουν μια αριστοκρατικότητα, που μπορούμε να αποκτήσουμε χωρίς να ξοδέψουμε μια περιουσία.

   Ξεκινώ με ένα σχέδιο το οποίο είναι πολύ κοντά στην κουλτούρα μας μιας και τα σταφύλια είναι αγαπημένα φρούτα του Αυγούστου και μας θυμίζουν τη ραστώνη του καλοκαιριού και τον ήχο από τα τζιτζίκια.

   

Μια μπορντούρα λουλουδιών σε γαλάζια χρώματα του ουρανού και της θάλασσας διακρίνεται για τη φινέτσα της.

Αγαπημένες μαργαρίτες σου φτιάχνουν το κέφι και σε παραπέμπουν στην Άνοιξη, των χρωμάτων και των αρωμάτων.

                 Λαχταριστές φράουλες με σοκολάτα.... Χωρίς σχόλια.

    

   Και για να μπούμε σε διάθεση καλοκαιρινή, να αναπολήσουμε τα ταξίδια στα νησιά, αυτό το καράβι είναι ό,τι πρέπει. 

 Μια υπέροχη κλασική μπορντούρα θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Βέβαια, από ό,τι φαίνεται απαιτεί υπομονή και θέληση.

   

Αγαπημένα χωνάκια, ή όπως αλλιώς λέγονται σε απαλά χρώματα...

Υπέροχα κλαδιά λουλουδιών σε αυτό το τραπεζομάντιλο συνθέτουν ένα καταπληκτικό ρομαντικό σκηνικό.

Πηγή: http://www.liveinternet.ru/users/kvites/rubric/3343687/

Σίγουρα, είδατε ότι πέρα από το άρτιο και όμορφο αποτέλεσμα, η δουλειά είναι πολλή και σε μερικές περιπτώσεις δύσκολή. Όμως, η προσωπική μου άποψη είναι, ότι ακριβώς αυτά τα δυο στοιχεία διαφοροποιούν το χειροποίητο από το ετοιματζίδικο. Οι επιλογές είναι πάντα δικές μας.

Ασημίνα Ντέλιου "Παραδοσιακές φορεσιές - Βόρεια Εύβοια", γιατί "Ό,τι καταγράφεται δεν πεθαίνει...."

Καλημέρα σας.

   Όπως σας είχα υποσχεθεί στη σημερινή μου ανάρτηση σας έχω μία έκπληξη. Για εμένα είναι μεγάλη η χαρά, γιατί παρουσιάζω και από αυτόν το χώρο ένα καινούριο βιβλίο, που έγινε με κόπο και μεράκι από την Ασημίνα Ντέλιου και παρουσιάζει τις φορεσιές της Βόρειας Εύβοιας.

      Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μέσω αυτού του ιστολογίου, έχω γράψει πολλές φορές, ότι μου δόθηκε και μου δίνεται συνεχώς η δυνατότητα να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους. Ανθρώπους που δεν αρκούνται μόνο στα λόγια, αλλά προχωρούν σε πράξεις και με περίσσιο μεράκι και αγάπη καταγράφουν την παράδοσή μας και δεν διστάζουν να οργώσουν σπιθαμή προς σπιθαμή ολόκληρες περιοχές για αυτό.

      Ανάμεσα σε άλλες φίλες κρατώ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου για τη φίλη Ολυμπία η οποία ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε μένα και την Ασημίνα και με ενημέρωσε για την πολύ όμορφη δουλειά της.

     Την Ασημίνα λοιπόν, την γνώρισα μέσα από τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες και εκείνο που συγκράτησα είναι η θέρμη και η λατρεία που έχει για αυτό που κάνει και συνεχίζει ακόμη. Μερικές φορές δεν χρειάζονται πολλά για  να καταλάβεις τον άλλο. Και θαύμασα την υπομονή και την επιμονή της εδώ και δέκα χρόνια να τρέχει όπου μπορεί, για να βρει στοιχεία και να μπορέσει να συμπληρώσει το παζλ των γνώσεων για την παραδοσιακή στολή της Βόρειας Εύβοιας και να μας δώσει αποκρυσταλλωμένες ενδιαφέρουσες γνώσεις.

  Και η "τρέλα" της φίλης μας δεν φαίνεται μόνο μέσα από τα λεγόμενά της αλλά και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει την παραδοσιακή ενδυμασία.

Σας παραθέτω τις σκέψεις της όπως μου τις έστειλε.

"Όταν η Αναστασία μου ζήτησε να γράψω κάτι για το βιβλίο προβληματίστηκα πολύ. Δεν ξέρω τι πιθανόν θέλετε να διαβάσετε από μια συγγραφέα ενός λαογραφικού βιβλίου. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας μιλήσω για την εμπειρία μου.  Όταν ένας πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας-ερευνητής παρουσιάζει για πρώτη φορά τη δουλειά του στο κοινό, διακατέχεται από ανάμεικτα συναισθήματα. Η χαρά της δημιουργίας  από τη μια, που απορρέει από την ολοκλήρωση του πονήματος, η συγκίνηση όταν αντικρίζει τους ανθρώπους που τον τίμησαν με την παρουσία τους, αλλά και η ευθύνη να παρουσιάσει μια αξιοπρεπή δουλειά, τον φέρνουν αντιμέτωπο τόσο με το ακροατήριό του, όσο και με τον ίδιο τον ψυχισμό του. Όλη αυτή η συναισθηματική φόρτιση προκαλεί μια καθαρτήρια υπερχείλιση στην καρδιά του….

 Ναι, συγκινήθηκα όταν είδα στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου μου 170 άτομα, συγκεντρωμένα για να ακούσουν λίγα λόγια για τον πολιτισμό της πατρίδας μας. Ναι, η φωνή στέγνωσε στο λάρυγγά μου όταν τα μάτια που με κοιτούσαν στο ακροατήριο ήταν τα ίδια μάτια των ανθρώπων που λίγα χρόνια πριν πίστεψαν σε μένα και ενίσχυσαν με τις γνώσεις και τα πολύτιμα κειμήλιά τους την έρευνά  μου. Δέκα χρόνια συλλογής στοιχείων για τις βορειο-ευβοϊκές φορεσιές δεν είναι λίγα… Έχω περάσει από δεκάδες σπίτια, έχω πάρει δεκάδες συνεντεύξεις, έχω πάρει στα χέρια μου δεκάδες κειμήλια, που μου τα εμπιστεύτηκαν για να τα αναδείξω, για να μείνουν στην αιωνιότητα, να σωθούν… Δέκα χρόνια αναζήτησης και διασταύρωσης στοιχείων σε μουσεία, σε βιβλιοθήκες, στο διαδίκτυο, δέκα χρόνια δουλειάς με πάθος, με κόπο, με μεράκι για να σώσουμε ο, τι μπορεί να σωθεί, για να προβάλλουμε μια κουλτούρα που νομίζουμε ανύπαρκτη ή παρωχημένη, για να εξηγήσουμε ότι αυτές είναι οι ρίζες μας που δεν πρέπει να κοπούν, αν θέλουμε το δέντρο του πολιτισμού μας να μην ξεραθεί αλλά να καρποφορεί. Οι παραδοσιακές φορεσιές μας δεν πρέπει να είναι ένα μουσειακό είδος που το αντικρίζουμε με ενδιαφέρον, ίσως και λίγο βαριεστημένα για να περάσει η ώρα μας. Είναι σαν να είμαστε σε μία βιβλιοθήκη και χαζεύουμε τα βιβλία. Δεν μπορούν να μας πουν τίποτα έτσι. Πρέπει να κάνουμε την κίνηση, να τα ανοίξουμε και με υπομονή, να τα διαβάσουμε. Έτσι και η φορεσιά…

Δανειζόμενη την ιδέα από την συντοπίτισσά μου ποιήτρια Κατερίνα Αθηνιώτου, η φορεσιά από μόνη της μπορεί να παρομοιαστεί με κέντημα, με ΤΟ κέντημα. Η βάση του, ο καμβάς, αποτελείται από στημόνια και υφάδια. Τα στημόνια, είναι οι ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΒΑΣΕΙΣ πάνω στις οποίες δημιουργείται η ενδυμασία, είναι η ΙΣΤΟΡΙΑ μας, είναι η αρχαιότητα, το βυζάντιο, οι κατακτητές που πέρασαν από τη γη μας και τη σημάδεψαν, αφήνοντας πίσω τους κατάλοιπα και του δικού τους πολιτισμού. Τα υφάδια είναι οι ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, είναι η δομή της ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας, είναι οι παραδόσεις και οι αξίες της, το οικονομικό και κοινωνικό status και ο ρόλος του ατόμου στα πλαίσια μίας μικρής κοινωνίας. Αυτός ο καμβάς προσφέρεται για να κεντηθεί το σχέδιο, που μέσα του πλέον κρύβεται το ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ, η ιδιοσυγκρασία του ατόμου που θα το φορέσει, η φιλαρέσκεια, οι φόβοι και οι δεισιδαιμονίες, τα συναισθήματα, η χαρά, το πένθος… όλα αυτά συνθέτουν το εργόχειρο, όλα αυτά συνθέτουν τη φορεσιά, όλα αυτά είμαστε εμείς, η Ελλάδα μας, παντού, σε όλα, οι ρίζες μας που ξεπετάγονται μέσα από τα κύτταρά μας, καθώς οι φορεσιές μεταλλάσσονται αργά μέσα στο χρόνο, ανταλλάσσουν στοιχεία, επηρεάζονται και εξελίσσονται

Όπως σας είπα στην αρχή, ξέρω να σας πω μόνο τι αισθάνομαι, να σας πω την ιστορία πίσω από τις φορεσιές του τόπου μου, την ιστορία πίσω από τις φορεσιές κάθε ελληνικού τόπου, μιας και όλη η Ελλάδα, εντός και εκτός συνόρων, είναι μία χούφτα άνθρωποι μπλεγμένοι και ανακατεμένοι μεταξύ τους σε μία κοινή κλωστή που ξεκινάει από χιλιάδες χρόνια πριν και καταλήγει στο σήμερα. Ξέρω μόνο να πω ότι θέλω να διηγηθώ αυτή την ιστορία. Φτάνει κι εσείς να θέλετε να την ακούσετε…"

 Με εκφράζει απόλυτα με την ερμηνεία που δίνει στη χρήση της παραδοσιακής ενδυμασίας και στην αντιμετώπισή της στην σημερινή εποχή. Οι θησαυροί πρέπει να έρθουν στο φως και να μελετηθούν σε σχέση με την εποχή τους αλλά και σε σχέση με την σημερινή. Άλλωστε σήμερα, "μας βάζουν τα γυαλιά" οι μεγάλοι μόδιστροι, οι οποίοι ενσωματώνουν στοιχεία από την παραδοσιακή ενδυμασία και έχουν δημιουργήσει ένα ρεύμα το "Grecian look".

    Η  Ασημίνα δέκα χρόνια τώρα δεν αντιμετώπισε πάντα ευχάριστες καταστάσεις και δεν της άνοιξαν τις πόρτες για να τη βοηθήσουν. Χαρακτηριστικά σας μεταφέρω γεγονότα που της έμειναν κατά τη διάρκεια της  έρευνας:

      "Λοιπόν, το ένα περιστατικό που μου έκανε εντύπωση είναι όταν είχα κάνει την έρευνά μου πριν πολλά χρόνια στο εκθετήριο φωτογραφίας του Μπενάκη, κάθεται δίπλα μου μία κύρια. Με βλέπει που ερευνώ για τις φορεσιές και κοιτάει κουνώντας το κεφάλι της. Μου λέει : "με τι ασχολείστε;" της απαντώ: "γράφω ένα βιβλίο για τις παραδοσιακές φορεσιές της Εύβοιας". " Α, κάνει με ύφος, μάταιος κόπος... Και τι παραπάνω νομίζετε οτι μπορείτε να γράψετε απο την Αγγελική Χατζημιχάλη;" η αλήθεια είναι οτι νευρίασα. Δεν είναι σε καμία περίπτωση δυνατόν ένας άνθρωπος ξένος που πάει για λίγες μέρες σε μια περιοχή να έχει δει οτι ένας ντόπιος που ζει εκεί από τα παιδικά του χρόνια!!!Στεναχωρήθηκα όμως με τη στενοκεφαλιά κάποιων ανθρώπων που νομίζουν οτι η γνώση έχει τελειώσει με το έργο κάποιων αναμφίβολα αξιέπαινων και σημαντικών λαογράφων. Η γνώση δεν τελειώνει ποτέ.....

    Απεναντίας την ίδια περίοδο της δυσπιστίας απέναντι στην όλη έρευνα τηλεφωνώ στο Μουσείο των Φίλων του Γ.Δροσίνη στην Αθήνα και τους παρακαλώ να μου πουν πού μπορώ να βρώ ένα αντίτυπο απο κάποια βιβλία του Δροσίνη. Εκείνη την εποχή δεν κυκλοφορεί ο Δροσίνης, λίγα χρόνια αργότερα δημοσιεύτηκαν ξανά τα Άπαντα και μπόρεσα να τα αγοράσω και να τα έχω στη βιβλιοθήκη μου. Τηλεφωνώ λοιπόν στον υπεύθυνο ο οποίος μου ζητά τη διεύθυνσή μου και σε δύο μέρες μου στέλνει φωτοτυπίες το ΅Βοτάνι της Αγάπης" ολόκληρο με δικά του έξοδα τα οποία δεν δέχτηκε επ' ουδενί να του τα στείλω. Τώρα που ολοκληρώθηκε το βιβλίο πέρασα απο τη βίλα Αμαρυλλίς στην Κηφισιά με σκοπό να τους ενημερώσω για την εξέλιξη και είδα το αρχοντικό έρημο και την εγκατάλειψη σε όλο της το μεγαλείο. Στενοχωρήθηκα..."

Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε με μεγάλη επιτυχία το Σάββατο 28 Μαρτίου στην Ιστιαία και μπορείτε να ενημερωθείτε εδώ. 

Οι φωτογραφίες είναι από http://istiaiapress.blogspot.gr/2015/03/blog-post_860.html 

 Επίσης, αν κάποια από εσάς ενδιαφέρεται να το αγοράσει μπορεί να επισκεφθεί τις εκδόσεις Φυλάτος και να το παραγγείλει σε ηλεκτρονική ή έντυπη μορφή.

Η έρευνα συνεχίζεται και μέσα από αυτό το ιστολόγιο η Ασημίνα απευθύνει ένα κάλεσμα σε όσους και όσες έχουν αυθεντικές στολές ή κοσμήματα να μη διστάσουν να τα δείξουν και να αφήσουν να καταγραφούν, γιατί όπως λέει χαρακτηριστικά: "Ό,τι καταγράφεται δεν πεθαίνει. Ό,τι φυλάμε κλειδαμπαρωμένο στα μπαούλα μοιραία η ανωνυμία του είναι και η καταστροφή του...."

Καλοτάξιδο το Βιβλίο σου Ασημίνα και περιμένουμε τη συνέχειά του. 

Άλλωστε, η παράδοση είναι ανεξάντλητη πηγή γνώσης και έμπνευσης.

   

Χριστός Ανέστη!!!! Χρόνια πολλά!!!

Χριστός Ανέστη!!!

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους.

    

Οι γιορτινές μέρες πέρασαν και άφησαν ωραίες αναμνήσεις και μια γλυκιά κούραση. Ελπίζω να περάσατε καλά, να "γεμίσατε" τις μπαταρίες σας και να είστε έτοιμες για νέες προκλήσεις και νέες δημιουργίες. 

Στις επόμενες ημέρες θα επανέλθω στην όμορφη καθημερινότητα της δημιουργίας και σας έχω αρκετές εκπλήξεις.